The Bombersrit

Zondag 17 mei 2026

Na het Romeo-weekend in Durbuy van 24 tot 26 april was het enkele weken opvallend stil geweest op Vespa-vlak. Maar vandaag, 17 mei, stond er eindelijk opnieuw een rit op de planning: de rit van The Bombers. Hoog tijd dus om de Vespa’s opnieuw van stal te halen.

In tegenstelling tot het overvloedige zonnetje van Durbuy mochten we ditmaal het regenpak bovenhalen. Zoals steeds verzamelden we om 9u30 op het marktplein van Zottegem, vanwaar we koers zetten richting Oudenaarde. De startplaats van de rit bevond zich in Café Bonjour bij Sen — ondertussen een vertrouwde plek voor menig Vespist, en sinds kort ook een plek waar het geliefde Romeo-bier geschonken wordt.

Eerst nog even rustig ontwaken met een koffie en een plakje cake. Ondertussen werden de lucht en de weermodellen aandachtig bestudeerd. De voorspellingen zagen er allesbehalve droog uit, dus besloten we toch nog zoveel mogelijk kilometers “in den droge” mee te pikken.

De rit kon enkel gereden worden via GPX, en dat liep… niet meteen van een leien dakje. Nog geen 50 meter onderweg of de eerste technische storing diende zich al aan. Even hergroeperen, koers bijstellen en opnieuw vertrekken. Maar amper enkele kilometers later zaten we alweer op een boogscheut van ons vertrekpunt. Een rit die normaal zo’n 100 kilometer zou bedragen, leek plots richting 120 kilometer te evolueren.

Maar goed, opnieuw de neuzen in dezelfde richting gezet en hopen dat het nu wél juist zat. En eerlijk: lange tijd leek dat ook zo. We genoten van glooiende wegen en charmante dorpjes rond Oudenaarde. Alles wees erop dat we opnieuw goed op koers zaten.

Tot we plots een andere Vespa-club kruisten… in tegenovergestelde richting. Eén van beide groepen reed duidelijk verkeerd. We gingen er al snel van uit dat wij opnieuw de ongelukkigen waren. Al waren we misschien tegelijk ook de gelukkigen, want onderweg hadden we toch al enkele prachtige baantjes ontdekt.

Dus opnieuw rechtsomkeer en koers richting Ellezelles, waar we wisten dat de tussenstop gehouden werd in Café La Mairie. Eens aangekomen konden we eindelijk genieten van een natje en een droogje. Niet veel later kwamen ook de Vespa’s aan die we eerder nog gekruist hadden. Onder het overdekte terras smaakte een broodje extra goed terwijl buiten enkele stevige plensbuien neerdaalden.

Daar ontdekten we ook dat we lang niet de enigen waren die aan het worstelen waren met het GPX-bestand. Om verdere dwaaltochten te vermijden, besloten we te doen waar Vespisten goed in zijn: samen rijden. Onder leiding van organisator Edwin werd de rit verdergezet in één grote groep van een 20-tal Vespa’s.

Onderweg kregen we opnieuw enkele stevige regenbuien over ons heen, maar met “Door de wind, door de regen” in het achterhoofd hoorde dat er ergens ook gewoon bij. En eerlijk? Dat brengt sfeer.

Nog even de bolides voltanken en daarna de laatste kilometers inzetten richting Oudenaarde, waar we opnieuw halt hielden bij Café Bonjour. Regenpakken uit, opwarmen en genieten van gezelligheid, warme hapjes en sterke verhalen.

Alsof de dag nog niet bijzonder genoeg was, bleek er op de markt van Oudenaarde ook een officiële recordpoging bezig voor het Guinness Book of World Records: de grootste polonaise ooit. Met maar liefst 882 deelnemers werd het record effectief verbroken — een officiële poging deze keer, in tegenstelling tot de vele officieuze Belgische versies.

Afsluiten deden we naar goede gewoonte opnieuw in de contreien van Zottegem, ditmaal in De Avenue.

Een natte zondagrit, maar tegelijk opnieuw eentje die deugd deed. Met vriendschap, gelach en samen onderweg zijn als rode draad.

Op naar de volgende kilometers — want volgend weekend staan er alweer twee ritten op de planning.